موسیقی هندی دارای دو نظام اصلی است. یکی موسیقی شمال هند است و دیگری موسیقی جنوب هند. موسیقی شمال هند که به "هندوستانی سانگیت" معروف است همان نظامی است که به شدت تحت تاثیر فرهنگ موسیقی اصیل ایرانی است و از هر نظر می توان رد پای موسیقی ایران را در این نظام دید. موسیقی جنوب هند که به "کارناتیک سانگیت" مشهور است همان نظامی است که از این نظر دست نخورده تر و اصیل تر است.

در هندوستان علاقه ی وافری در داستان ها و افسانه های مربوط به موسیقی شمال هند وجود دارد که می خواهد هر چیزی را به خود "امیر خسرو دهلوی" نسبت دهد. مانند اختراع دو ساز "سه تار هندی" و طبلا و همچنین اختراع سبک های گوناگون موسیقایی هند مانند "ترانه" که نوعی سبک آوازی موسیقی شمال هند است. گرچه بسیاری از این نسبت ها اغراق آمیز به نظر می رسد ولی آنچه مسلم است نشان از اهمیت این شخصیت هندی در موسیقی شمال هند دارد.

و فقط به همین دلیل آنانی که درباره ی موسیقی ایران به ویژه موسیقی مناطق شرقی ایران پژوهش می کنند باید گوشه ی چشمی به فرهنگ موسیقایی چهار کشور افغانستان، تاجیکستان، پاکستان و هندوستان داشته باشند و در این میان باید توجه ویژه ای به "امیر خسرو دهلوی" داشت.

امیر خسرو دهلوی نه تنها شاعر بزرگی بوده است بلکه موسیقیدان برجسته ای بوده که در انتقال موسیقی ایران (به قول هندی ها موسیقی پارسی ها) نقش مهمی را ایفا کرده است. تا آنجاییکه من اطلاع دارم به زبان اردو در پاکستان کتاب های زیادی درباره زندگی موسیقایی امیر خسرو دهلوی نوشته شده است ولی چیزی به زبان فارسی ترجمه نشده است. امید آنکه از این نظر نیز در ایران به ایشان توجه شود.

**********

بندر عباس سيتي

دوستان گرامي سلام

من مدتي در خارج از ايران عزيز خواهم بود. امكانات تايپ فارسي ندارم و به سختي مي توانم بلاگم را به روز كنم. در ضمن مطلبم درباره صلح را بخوانيد:

نامه ی سرگشاده به همه ی صلح دوستان جهان